Ալավերդյան Միայի ծնողներ՝ Արման և Մանե

Մենք՝ բոլորս, կամա, թե ակամա հայտնվեցինք մի այնպիսի իրավիճակում, երբ անկախ քո մասնագիտությունից դառնում ես ուսուցիչ, որը իրենից շատ մեծ պատասխանատվություն է ներկայացնում։ Փորձում ես հնարավորինս աննկատ մասնակցել տեսադասերին, որպեսզի դասից հետո շարունակես երեխային ուսուցչի բառերով բացատրել և օգնել կատարել առաջադրանքները՝ պահպանելով գործողությունների տրամաբանական ընթացքը։ Ըստ իս՝ դա շատ կարևոր է երեխայի ուսումնառության համար։ Читать далее →

Նուշիկ Սմբատյան, Նռանե, Տարոն և Արեն Անտոնյանների ընտանեկան դպրոցի մայրիկ

Հեռավար ուսուցումը հանգիստ չեկավ, դուռը քաղաքավարի չթակեց ու չսպասեց, որ ներս հրավիրենք, հետո չհարցրեց՝ ունե՞նք արդյոք բավարար ցանկություն, ժամանակ, էներգիա, ուժ դրանով զբաղվելու, դրանով ամեն օր ու անընդհատ ապրելու համար։ Հա՜, նաև մոռացավ հարցնել, թե արդյո՞ք ունենք մանկավարժի, հոգեբանի, երաժիշտի, պարողի, մարզիչի, սցենարիստի, օպերատորի, մոնտաժողի բավարար գիտելիքներ ու հմտություներ։ Հեռավար ուսուցումն եկավ անակնկալ, միանգամից, կտրուկ ու անմիջապես, գարնան հորդ անձրևի պես թափվեց մեր գլխին, ներխուժեց մեր կյանք, հիմնովին փոխեց մեր առօրյան, տարիներով մշակված օրակարգն ու ձևավորված ապրելակերպը։ Читать далее →

Նարինե Լևոնյան, Շուշան Հակոբյանի մայրիկ 

Ստեղծված իրավիճակը․

Հեռավար ուսուցումը հնարավորություն ստեղծեց ավելի շատ ժամանակ անցկացնել երեխայի հետ․հասկանալ ուսումնական պրոցեսում նրա ընդգրկվածության առանձնահատկությունները՝ առաջին հերթին հոգեբանական՝ որ առարկան է ավելի շատ սիրում, որն է հեշտ ստացվում,  որքան ժամանակ է պահանջում օրվա դասապրոցեսի անցկացումը, ինչի վրա արժե առավել շատ կենտրոնանալ և այլն։ Այսինքն, մենք դարձանք դասապրոցեսի ընթացքի անմիջական մասնակիցը։ Սկզբում, տնային պայմաններում,  բավական դժվար էր գիտակցել դժվարությունները և ճիշտ դասավորել օրը՝ չկտրելով երեխային նաև խաղից։ Читать далее →

Լիանա Գևորգյան, Դավիթ և Արեգ Տոնոյանների մայրիկ

Բարև ձեզ։ Ես Լիանան եմ, Արևմտյան դպրոցի  առաջին դասարանի Դավիթի և Հյուսիսային դպրոցի երրորդ դասարանի Արեգի մայրիկը։

Ամեն ինչ սկսվեց շատ անակնկալ, երբ պարզվեց, որ միևնույն ժամանակ և՛ պիտի աշխատեմ, և՛ պիտի  կազմակերպեմ իմ երեխաների հեռավար կրթությունը։ Читать далее →

Գոհար Ջալալյան, Արամ Տոնոյանի մայրիկ

Վերջին երկու ամսում ինձ համար վերջապես ակնհայտ դարձավ, թե ինչ է իրականում մանկավարժությունը: Վերջնականապես փաստեցի, որ մանկավարժ լինելը քչերին է տրված, և ես միանշանակ վերջինների շարքից չեմ: Միևնույն ժամանակ հիացա Արամի ուսուցիչների իսկական մանկավարժական պրոֆեսիոնալիզմով: Նույնիսկ էկրանի միջով ներս է գալիս դրական էներգիան: Արդյո՞ք մեր ընտանիքում լիովին հաջողվեց համատեղել ընտանեկան տնային ուսուցման կազմակերպումը և աշխատանքը. ոչ, չհաջողվեց: Վեց  տարեկան երեխան դեռևս շատ փոքր է ինքնուրույն կազմակերպելու իր հեռավար ուսուցումը՝ բոլոր առաջադրանքներով հանդերձ: Մեկուսացման առաջին երկու շաբաթվա ընթացքում ես դեռ փորձում էի շարունակել իմ մասնագիտական աշխատանքը, բայց 2 երեխաները, նրանց կարիքներն ու հետաքրքրությունները հաղթեցին կյանքի այս փուլում: Ամենահեշտը մեզ տրվեցին առարկայական առաջադրանքները՝ մաթեմատիկան, մասամբ՝ մայրենին, որոնք չէին պահանջում տեսաձայնագրություն: Читать далее →